ការពឹងផ្អែកលើសតិបញ្ញាជាពន្លឺបំភ្លឺជីវិត
ប្រសើរជាងការផ្ញើវាសនាលើជោគជតាដែលមើលមិនឃើញ
ក្នុងដំណើរជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ ការជ្រើសរើសផ្លូវដើរគឺជាកត្តាសំខាន់បំផុតដែលកំណត់នូវភាពជោគជ័យ ឬបរាជ័យ។ មានមនុស្សមិនតិចឡើយដែលតែងតែត្អូញត្អែរពីព្រះម្ចាស់ កាត់ទោសផ្កាយលើមេឃ ឬរង់ចាំសំណាងដែលមើលមិនឃើញមកជួយស្រោចស្រង់ជីវិតរបស់ពួកគេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទស្សនវិជ្ជាជីវិតដ៏ត្រឹមត្រូវមួយបានដាស់តឿនយើងថា "ត្រូវរៀនផ្ញើជីវិតជាមួយសតិបញ្ញា កុំរៀនផ្ញើជីវិតនេះជាមួយជោគជតាដែលខ្លួនយើងមើលមិនឃើញ"។ នេះគឺជាសេចក្តីពិតដែលបញ្ជាក់ថា ភាពជាម្ចាស់ការលើខ្លួនឯងគឺជាគន្លឹះនៃសេចក្តីសុខពិតប្រាកដ។
ជាដំបូង យើងត្រូវយល់ថា សតិបញ្ញា គឺជាទ្រព្យជាប់ខ្លួនដ៏មានតម្លៃបំផុត។ សតិ គឺជាការដឹងខ្លួន ការមិនភ្លេចខ្លួន និងការយល់ដឹងនូវអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងក្នុងបច្ចុប្បន្នកាល។ ចំណែកបញ្ញា គឺជាសមត្ថភាពក្នុងការវិភាគ រកហេតុផល និងការដោះស្រាយបញ្ហាប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។ កាលណាជីវិតត្រូវបានដឹកនាំដោយសតិបញ្ញា រាល់ការសម្រេចចិត្តទាំងអស់នឹងត្រូវធ្វើឡើងដោយការត្រិះរិះពិចារណា ល្អិតល្អន់ និងមានគោលដៅច្បាស់លាស់។ មនុស្សដែលមានសតិបញ្ញាមិនបណ្តោយឱ្យអារម្មណ៍ឆេវឆាវ ឬការភ័យខ្លាចមកគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេប្រើប្រាស់ចំណេះដឹង និងបទពិសោធន៍ដើម្បីកសាងផ្លូវទៅកាន់ភាពជោគជ័យ ដែលនេះគឺជាការកសាងវាសនាដោយដៃខ្លួនឯងយ៉ាងពិតប្រាកដ។
ផ្ទុយទៅវិញ ការផ្ញើជីវិតលើ ជោគជតា ឬព្រហ្មលិខិត គឺជាការដាក់ជីវិតក្នុងភាពប្រថុយប្រថាន។ ជោគជតាគឺជាអ្វីដែលស្រពិចស្រពិល មិនអាចមើលឃើញ និងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ មនុស្សដែលរស់នៅដោយផ្ញើវាសនាលើគ្រូទាយ លើការផ្សងសំណាង ឬលើទេវតាជួយ ច្រើនតែជាមនុស្សអសកម្ម។ ពួកគេបាត់បង់ភាពម្ចាស់ការលើខ្លួនឯង ហើយងាយនឹងធ្លាក់ក្នុងភាពអស់សង្ឃឹមនៅពេលដែលលទ្ធផលមិនសមបំណង។ ការផ្ញើជីវិតលើជោគជតាប្រៀបដូចជាការជិះទូកដែលគ្មានចង្កូត ហើយបណ្តោយឱ្យខ្យល់បក់ទៅតាមចិត្ត។ បើខ្យល់ល្អ ទូកក៏ទៅមុខ បើខ្យល់អាក្រក់ ទូកក៏លិច ដែលនេះមិនមែនជាការរស់នៅប្រកបដោយសេចក្តីថ្លៃថ្នូរឡើយ។
លើសពីនេះទៅទៀត ច្បាប់នៃហេតុនិងផល (កម្មផល) បានបង្រៀនយើងថា អ្វីដែលយើងទទួលបាននៅថ្ងៃនេះ គឺជាផលនៃសកម្មភាពដែលយើងបានធ្វើកាលពីម្សិលមិញ។ បើចង់បានផ្លែឈើផ្អែម យើងត្រូវដាំដើមឈើឱ្យបានល្អ ហើយថែទាំវាដោយបញ្ញា។ គ្មានជោគជតាឯណានឹងមកជួយឱ្យយើងក្លាយជាអ្នកប្រាជ្ញ បើយើងមិនរៀនសូត្រឡើយ។ គ្មានជោគជតាឯណានឹងធ្វើឱ្យយើងមានបាន បើយើងមិនខំប្រឹងធ្វើការដោយឆ្លាតវៃឡើយ។ ដូច្នេះ ការផ្ញើជីវិតលើសតិបញ្ញា គឺជារបៀបរស់នៅដែលស្របតាមច្បាប់ធម្មជាតិ និងមានភាពយុត្តិធម៌បំផុតសម្រាប់ខ្លួនឯង។
==> រៀនធ្វើល្អឲ្យបានច្រើន ជីវិតនេះមានតិចណាស់៕
ភិក្ខុអកក្ខឡោថាច់ភឿកអាង កូនខ្មែររំដួល ខ្មែរក្រោម
ការចែករំលែករឿងល្អ រមែងនាំកនូវសេចក្តីល្អ៕
សាលាទីក្រុងហ្វីឡា ថ្ងៃព្រហស្បតិ៏ទី៥ខែកុម្ភៈឆ្នាំ២០២៦