អធិប្បាយសុភាសិតខ្មែរ
ពេលវេលាជាវត្ថុមានតម្លៃបំផុតសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗ
នៅក្នុងដំណើរជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ ធនធានដែលសំខាន់បំផុតមិនមែនជាមាសប្រាក់ បុណ្យសក្តិ ឬទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភនោះទេ ប៉ុន្តែគឺ ពេលវេលា។ សុភាសិតខ្មែរយើងតែងតែដាស់តឿនក្រើនរំឭកកូនចៅតៗគ្នាថា ពេលវេលាជាមាសប្រាក់ ឬពេលវេលាជាវត្ថុមានតម្លៃបំផុត ពីព្រោះវាជាធនធានតែមួយគត់ដែលប្រើអស់ហើយមិនអាចរកមកវិញបានឡើយ។ ការយល់ដឹងពីតម្លៃនៃពេលវេលា គឺជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃភាពជោគជ័យ និងសុភមង្គលក្នុងជីវិត។
ជាដំបូង យើងត្រូវពិចារណាទៅលើលក្ខណៈធម្មជាតិនៃពេលវេលា។ ពេលវេលាមានលក្ខណៈពិសេសខុសពីវត្ថុដទៃទៀតត្រង់ថា វាមិនចេះរង់ចាំនរណាម្នាក់ឡើយ ហើយវាក៏មិនអាចត្រឡប់ក្រោយបានដែរ។ នាទីនីមួយៗដែលកន្លងផុតទៅ គឺជាការបាត់បង់ជារៀងរហូត។ ទោះបីជាមហាសេដ្ឋីមានប្រាក់វាល់លានក៏ដោយ ក៏មិនអាចទិញពេលវេលាក្នុងអតីតកាលត្រឡប់មកវិញបានសូម្បីតែមួយវិនាទី។ ភាពស្មើគ្នានៃពេលវេលាគឺជាយុត្តិធម៌ធម្មជាតិ ដែលផ្តល់ឱ្យមនុស្សគ្រប់រូបនូវ ២៤ ម៉ោងដូចៗគ្នា ក្នុងមួយថ្ងៃ។ ដូច្នេះ តម្លៃនៃជីវិតមនុស្សម្នាក់ៗមិនអាស្រ័យលើបរិមាណនៃពេលវេលាដែលគេមាននោះទេ ប៉ុន្តែអាស្រ័យលើ គុណភាពនៃការប្រើប្រាស់ពេលវេលា ទាំងនោះ។
នៅក្នុងទិដ្ឋភាពនៃការអភិវឌ្ឍខ្លួន ពេលវេលាគឺជាឱកាសមាសសម្រាប់ការក្រេបជញ្ជក់ចំណេះដឹង។ យុវជនដែលចេះប្រើប្រាស់ពេលវេលាក្នុងវ័យសិក្សាឱ្យបានត្រឹមត្រូវ នឹងអាចកសាងគ្រឹះនៃចំណេះដឹងដ៏រឹងមាំសម្រាប់អនាគត។ ការខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាទៅលើសកម្មភាពឥតប្រយោជន៍ មិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ឱកាសក្នុងការរីកចម្រើនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏នាំមកនូវវិប្បដិសារីនៅពេលដែលវ័យជរាមកដល់។ ក្រៅពីការសិក្សា ពេលវេលាក៏ជាកត្តាសំខាន់ក្នុងការកសាងទំនាក់ទំនង និងសុភមង្គលក្នុងគ្រួសារ។ ការចំណាយពេលប្រកបដោយគុណភាពជាមួយមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ គឺជាការវិនិយោគដែលផ្តល់ត្រឡប់មកវិញនូវភាពកក់ក្តៅ និងកម្លាំងចិត្តដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។
សរុបសេចក្តីមក ពេលវេលាពិតជាវត្ថុមានតម្លៃបំផុតដែលមនុស្សគ្រប់រូបមិនអាចមើលរំលងបាន។ វាជាកាតាលីករដែលជំរុញឱ្យជីវិតមានន័យ និងមានតម្លៃ។ ការឱ្យតម្លៃលើពេលវេលា គឺជាសញ្ញានៃមនុស្សដែលមានភាពចាស់ទុំ និងមានទំនួលខុសត្រូវខ្ពស់ចំពោះវាសនាខ្លួនឯង។ យើងមិនត្រូវរង់ចាំរហូតដល់ឱកាសកន្លងផុតទៅ ទើបដឹងខ្លួនស្តាយក្រោយនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងគួរតែចាប់ផ្តើមរៀបចំកាលវិភាគជីវិត និងប្រើប្រាស់រាល់នាទីឱ្យមានប្រយោជន៍បំផុត ដើម្បីកសាងអនាគតដ៏រុងរឿងសម្រាប់ខ្លួនឯង គ្រួសារ និងសង្គមជាតិទាំងមូល។
គម្រោងតែង
- ពេលវេលាជាវត្ថុមានតម្លៃបំផុត
- លក្ខណៈធម្មជាតិ៖ មិនអាចទិញបាន មិនអាចត្រឡប់ក្រោយ មានកំណត់ ស្មើភាពគ្នា
- ការប្រើប្រាស់ឱ្យមានតម្លៃ៖ ការអប់រំ ការងារ សុខភាព គ្រួសារ
- លទ្ធផលនៃការគ្រប់គ្រង៖ ជោគជ័យ សុភមង្គល ការរីកចម្រើន
- ការខ្ជះខ្ជាយពេលវេលា៖ ការបាត់បង់ឱកាស វិប្បដិសារី ភាពបរាជ័យ
| ចំណុចសំខាន់ | ការបរិយាយសង្ខេប |
|---|---|
| ភាពកម្រនៃពេលវេលា | ពេលវេលាជាធនធានដែលមានកំណត់បំផុតក្នុងលោក |
| អត្ថប្រយោជន៍នៃការគ្រប់គ្រង | ជួយឱ្យសម្រេចគោលដៅជីវិតបានឆាប់រហ័ស |
| ឥទ្ធិពលចំពោះសង្គម | សង្គមរីកចម្រើនអាស្រ័យលើធនធានមនុស្សដែលឱ្យតម្លៃលើពេលវេលា |
- ១. សេចក្តីផ្តើម
- និយមន័យនៃពេលវេលា
- ការលើកឡើងពីសុភាសិតខ្មែរពាក់ព័ន្ធនឹងពេលវេលា
- លំនាំបញ្ហានៃការឱ្យតម្លៃលើពេលវេលា - ២. តួសេចក្តី
- ហេតុផលដែលពេលវេលាជាវត្ថុមានតម្លៃបំផុត (មិនអាចទិញបាន មិនអាចបង្កើតថ្មី)
- ការប្រើប្រាស់ពេលវេលាក្នុងការអភិវឌ្ឍខ្លួន (ការសិក្សា និងចំណេះដឹង)
- ពេលវេលានិងសេដ្ឋកិច្ច (ពេលវេលាជាមាសប្រាក់)
- តុល្យភាពរវាងការងារ និងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន - ៣. សេចក្តីបញ្ចប់
- ការសង្ខេបអំណះអំណាង
- ការដាស់តឿនឱ្យមនុស្សគ្រប់រូបចេះចាត់ចែងពេលវេលា
- ទស្សនៈផ្ទាល់ខ្លួនចំពោះអនាគត